TAJEMNICZY OGRÓD
Nazywam się Mary Lennox.
Urodziłam się w Indiach.
Było tam gorąco... obco...
i samotnie.
Nie lubiłam Indii.
Nie zajmował się mną nikt...
poza moją służącą, moją ayah.
Nie byłam potrzebna rodzicom.
Matkę obchodziły tylko przyjęcia,
a ojciec zajęty był służbą wojskową.
Nie pozwalano mi uczestniczyć w przyjęciach.
Przyglądałam się im z okna sypialni mamy.
Złościłam się, ale nigdy nie płakałam.
Nie umiałam płakać.
-Zostawiłam wachlarz. Po co przyszedłeś? -Bo chciałem.
Rodzice zawsze myśleli tylko o sobie.
Nigdy nie myśleli o mnie.
Gdybym wiedziała,
że za chwilę stracę ich na zawsze!
Trzęsienie ziemi!
6 miesięcy później
Rodziny sierot - ofiar trzęsienia ziemi w Indiach proszone są do Nabrzeża 2.
Jesteśmy tu, Mary! Możesz w to uwierzyć?
Ona jest dziwna. Słyszałem, że nawet nie płakała po śmierci rodziców.
"Panna Mary, kapryśnica..."
Numery 38 i 39...
George i Amy Brent.
Numery 40 i 41...
Timothy i Thomas Burke.
Jesteśmy tutaj!
Och, moi chłopcy!
Numer 43, Mary Lennox.
"Panno Mary, kapryśnico
"Twój ogródek rozkwitł nieco?
"W równych rządkach rosną kwiatki
"Srebrne dzwonki
"I bławatki."
Numer 43...
Mary Lennox.
Stań z boku, proszę.
Numer 44...
Adam Snow.
Czy to Mary Lennox?
Numer 43.
Tak, to Mary Lennox.
Przyszłam po nią.
Nazywam się Medlock, jestem gospodynią majątku Misslethwaite...
lorda Archibalda Cravena,
jej wuja i opiekuna.
Cóż to za dziwne, krnąbrne stworzenie.
I, moim zdaniem, niezbyt ładne.
Jej matka była piękna.
Widocznie nie odziedziczyła po niej urody.
Może z wiekiem wyładnieje.
Dzieci się zmieniają.
Musiałaby się bardzo zmienić.
W Misslethwaite nie ma po temu zbyt wielu okazji.
Chodź ze mną.
Szkoda, że nie masz innej rodziny.
Wuj nie będzie się o ciebie troszczył.
To pewne.
On nie troszczy się o nikogo.
Jakby garb na plecach...
nie był dość ciężkim brzemieniem, to jeszcze ona mu umarła.
Twoja ciotka nie żyje. Mama ci nie powiedziała?
Dziwne.
Nie powiedziała ci, że jej bliźniaczka umarła.
Mama nie miała czasu na opowieści.
Nareszcie.
To jest Misslethwaite.
Pójdziesz zaraz do łóżka.
Pewnie jesteś zmęczona.
Twoje śniadanie.
Mam na sobie nocną koszulę.
Możesz się przebrać, gdy zjesz. Nowe ubrania są w szafie.
Kto mnie ubierze?
Sama nie potrafisz?
Oczywiście, że nie. Ayah mnie ubierała.
Bzdura.
Ile masz lat?
Co robią z dziećmi w Indiach? Noszą was w koszykach?
Jak śmiesz zwracać się do mnie tak lekceważąco!
Nikt nie będzie cię nosił po Misslethwaite.
I bez tego mamy dużo pracy.
Będziesz musiała sama zająć się sobą.
Tu jest 100 pokoi. Tylko ten należy do ciebie.
Nie oczekuj, że zobaczysz wuja.
Nie wolno ci niczego dotykać, wałęsać się i marudzić.
Dom wydawał się martwy...
jakby rzucono nań złe czary.
Tu było jak w pokoju mojej mamy.
Musiał należeć do ciotki.
Taka sama toaletka.
Nawet identyczne słoniki.
Mama.
Co ty wyprawiasz? Co ci powiedziałam?
Słyszałam płacz.
To psy.
Nie! To płacz człowieka.
Nic takiego nie słyszałaś.
Teraz...
siedź, gdzie ci kazano, albo przyjdę i natrę ci uszu.
Dobry wieczór.
Przyniosłam ci coś do jedzenia.
Nie tknęłaś owsianki.
Nie lubisz?
Jesteś moją służącą?
Jestem służącą pani Medlock.
A ona służy lordowi Cravenowi.
Ale będę też wykonywała twoje polecenia.
Polecam ci więc być moją służącą.
Jesteś dziwna.
Wiem o tym.
Pani Medlock przyjęła mnie przez wzgląd na moją matkę.
Powiedziała, że nie zrobiłaby tego, gdyby pani żyła.
Mogłabym pracować w kuchni...
a nie w pokojach.
Przestań!
Co robisz?
Myślałam, że wszystkie dziewczynki lubią łaskotki.
Którą chciałabyś założyć?
Czarną...
czarną czy czarną?
Jesteś ślepa?
Wszystkie są czarne.
I nie naśmiewaj się ze mnie, służko.
Na imię mi Martha.
Nie będę cię łaskotać. Obiecuję.
Co się nosi w Indiach?
Gdy usłyszałam o twoim przyjeździe, pomyślałam, że jesteś Hinduską.
Co?
Myślałaś, że kim jestem?
Ty świnio!
Nie zachowuj się tak. Nie mam nic przeciwko Hindusom.
Mama mówi, że wszyscy jesteśmy rodziną.
Nigdy nie widziałam Hindusa.
Chciałabym zobaczyć.
Nie masz o niczym pojęcia! Nikt z was nie ma!
Proszę.
Nie denerwuj się.
Nie mam pojęcia o niczym,
masz rację.
Przepraszam, panienko.
Jestem prostą dziewczyną i za dużo mówię.
Proszę mi wybaczyć, panienko.
Nie wiem, kiedy wuj cię zawoła.
Mój wuj?
Pani Medlock powiedziała, że on nie chce mnie widzieć.
Ale chce.
Wuj postanowił nie rozmawiać dziś z tobą.
Kiedy go zobaczę?
Jutro?
Nie. Jutro go nie będzie.
Po śmierci pani przed dziesięciu laty...
lord Craven przestał widywać ludzi.
Nikt nie może ukoić jego bólu.
Większość czasu spędza poza domem.
Biedny człowiek.
Powiadają, że jest przeklęty.
Załóż sweter. Na dworze jest zimno.
Nie mam się z kim bawić.
Nie masz się z kim bawić?
Ściągnij mi to.
Dickon, mój brat...
całymi godzinami chodzi sam po wrzosowiskach.
Tak zaprzyjaźnia się ze zwierzętami.
Kto?
Dickon,
mój młodszy brat.
Ściągnij to!
Nie masz pojęcia, jak jest ciebie ciekaw.
Co ty sobie myślisz?
Tu cię mam, panienko!
Ciekawe, gdzie byłaś.
Co masz na myśli? Doskonale wiedziałaś, gdzie jestem.
Twój szalik, panienko.
Gotowe.
Teraz jesteś gotowa do wyjścia.
Nic nie widzę.
Do ogrodów...
musisz iść tamtędy,
a potem okrążyć dom.
Ruszaj. Baw się dobrze.
Co tam jest?
Inny ogród?
Gdzie jest furtka?
Hej, ty!
-Gdzie jest furtka do drugiego ogrodu? -Co?
Do tego z bluszczem. Nie widzę furtki.
Nie ma furtki.
Musi gdzieś być.
Nikt tam nie był od dziesięciu lat.
Dlaczego?
Po jej śmierci pan rozkazał zamknąć go na zawsze.
Po czyjej śmierci?
Po śmierci mojej ciotki.
To był jej ogród, prawda?
Spójrz na mnie.
Odpowiedz mi!
To oburzające, jak ci ludzie się wobec mnie zachowują.
Oczywiście...
jego zakazy nie obowiązują.
Teraz tylko on tam bywa.
Jeśli znasz drogę,
pokaż mi.
Kto tam jest?
On go nienawidzi.
Dlaczego lord Craven nienawidzi jej ogrodu?
-Nie wolno nam o tym rozmawiać. -Dlaczego?
Mam dla ciebie prezent.
Moja mama ci to przesyła.
Do czego to służy?
W Indiach mają tylko słonie i tygrysy?
Nie mają skakanek?
Chodź tutaj.
Patrz.
Teraz ty spróbuj.
Dziękuję ci, Martho. Dziękuję twojej mamie.
Jesteś dziwna.
Inna dziewczynka...
-pocałowałaby mnie. -Chcesz, żebym cię pocałowała?
Co to jest?
Idź już, panienko Mary.
Idź, idź.
Nigdy przedtem nie skakałam.
Jest pod wrażeniem.
Mały łobuziak. Spójrz na niego.
O co chodzi?
Nie wiem dlaczego,
ale postanowił się z tobą zaprzyjaźnić.
Naprawdę?
Nigdy nie miałam przyjaciela.
To mnie nie dziwi.
Pokaż mi.
Pokaż mi drogę.
Dziękuję ci, rudziku.
Potrzeba więcej... Martho!
Potrzebuję więcej maści! Więcej ręczników!
Widzisz, co znalazłam, śliczny rudziku?
Świetnie sobie dzisiaj z tym radzisz.
Dzisiaj jest smaczne.
Posłuchaj.
Słyszałaś?
To wiatr.
Czasem wydaje taki dźwięk, jakby ktoś zabłądził na wrzosowiskach...
i płakał.
Biedna, mała Betty Butterworth,
pomywaczka.
Cały ranek bolał ją ząb.
Potrzebuję twojej pomocy. Chodź. Zabierz stąd to dziecko!
Chodź, Martho, proszę.
Sadza.
Nie zna cię. Wystraszyłaś go.
Wystraszyłam go?
Nie zrobi ci krzywdy.
-Udziobie mnie. -Nie.
Ale on jest brudny.
Jest delikatny. Spodoba ci się.
Dotknęłam go.
Tak, panno Mary.
Ja też cię znam. Jesteś Dickon, brat Marthy.
Rudzik mówi, że czekał na ciebie.
Zwierzęta powierzają mi swoje tajemnice.
Nie mógłby ci zdradzić mojej tajemnicy.
Jakiej, panno Mary?
O ogrodzie.
Zakradłam się do ogrodu.
Może jest martwy...
-Nie wiem. -Ja bym wiedział.
Obiecaj, że nikomu nie powiesz.
Obiecuję.
Nikomu?
Nikomusieńku.
To tajemniczy ogród.
Tajemnice są u mnie bezpieczne.
-I będziesz wiedział, czy on żyje? -Oczywiście.
Zaczekaj tu.
Ten ogród nie jest martwy.
Jest żywy jak ty i ja.
Widzisz? To puls.
Widzisz zieleń?
Puls?
Co to znaczy?
Życie.
Pełno życia.
Latem będzie tu tyle róż,
że ci się sprzykrzą.
Spójrz!
Na zdjęciu moja mama i ciotka siedzą tutaj.
Powiadają, że tak umarła.
Jak?
Spadła z tego.
Po raz pierwszy od przyjazdu z Indii...
śniłam o matce.
Była tutaj,
w ogrodzie,
a ogród był dżunglą.
Chodź do mnie.
Jesteś duchem?
A ty?
Kim jesteś?
Co tu robisz?
Mieszkam tutaj.
Kim ty jesteś?
Jestem panem tego domu pod nieobecność ojca.
Ojca?
On jest moim wujem.
Nikt mi nie powiedział, że ma syna.
Chodź tutaj.
Jak się nazywasz?
Mary Lennox.
A ty?
Jestem Colin Craven.
Nasze mamy były siostrami. Bliźniaczkami.
Bliźniaczkami?
Nikt mi nie powiedział, że miała bliźniaczkę.
-Dlaczego płakałeś? -Nie mogę zasnąć.
Popraw mi poduszki, kuzynko Mary.
-Co? -Poduszki.
Poszewki się poprzekręcały.
Nie wiem, jak to się robi.
-Zawołam Marthę albo panią Medlock. -Nie!
Dlaczego?
Medlock nie pozwoliłaby ci tu być.
Bałaby się, że mnie zdenerwujesz...
i rozchoruję się jeszcze bardziej.
-Ja? Idę sobie. -Stój!
Zostań tutaj.
Ile masz lat?
Dziesięć.
Jesteśmy w tym samym wieku.
Jaka jest twoja mama?
Ona nie żyje.
Moja też.
Widzisz ten sznur?
Pociągnij za niego.
To moja mama.
Ojciec nie chce mnie widzieć,
bo nie jestem do niej podobny.
Ale ty wyglądasz jak ona.
Dlaczego ją zasłaniasz?
Za bardzo się uśmiecha.
Za bardzo się uśmiecha?
Jak można za bardzo się uśmiechać?
Czasami jej nienawidzę.
-Umarła, gdy się urodziłem. -Myślałam, że umarła w ogrodzie.
W jakim ogrodzie?
Po prostu w ogrodzie.
Pełno tu ogrodów.
-Mam rację? -Oczywiście.
Wychodzisz na dwór?
Nie, nigdy.
Co ci jest?
Umieram.
Na co?
Na wszystko.
Całe życie spędziłem w tym łóżku.
Nie umiesz chodzić?
Jesteś prawdziwa?
Czasem moje sny są tak prawdziwe.
Mogę cię uszczypnąć, by to udowodnić?
Widzisz?
Jak nauczyłaś się plewić chwasty?
Wyglądała jakby się dusiła. Nawet nie wiem, co to jest.
Lilia. Lilia Cesarzowej Indii.
Cesarzowej Indii?
Te bulwy to też lilie.
Posadzimy je wokół twojej lilii.
Będzie miała damy do towarzystwa.
Jak w tym wierszyku:
"Panno Mary, kapryśnico
"Twój ogródek rozkwitł nieco?
"W równych rządkach rosną kwiatki
"Srebrne dzwonki i bławatki."
Śpiewali mi tę piosenkę na statku.
Nie byłam taką kapryśnicą jak oni.
Wczorajszej nocy poznałam kuzyna.
Widziałaś Colina?
Wiedziałeś o nim?
Wszyscy o nim wiedzą.
Ale mało kto go widział.
Powiedział, że jego mama umarła przy porodzie.
Spadła z huśtawki.
Zaraz potem on się urodził.
On nie jest taki jak ty.
Ma policzki bielsze od śniegu.
Bielsze niż te włoski.
To są korzenie.
Posadź to tam.
To rośnie tak, panno Mary.
Jak nudno przebywać w zamknięciu!
Jak duszno!
Zemdleję bez odrobiny światła i świeżego powietrza.
Możemy wreszcie otworzyć okna.
Nie, odejdź stamtąd.
Nie dotykaj ich.
Są zabite gwoździami.
Zarazki dostaną mi się do płuc.
Zarazki?
Wiatr je przynosi. Kiedy oddychasz, wchłaniasz je.
Osiadają w płucach.
Gdy nie wychodziłam na dwór, nawet moje włosy były cieniutkie.
Twoje włosy?
-Włosy są martwe. -Jeśli włosy są martwe,
to dlaczego rosną nawet po śmierci człowieka?
Może nie twoje. Ty zdążysz wyłysieć.
Nie bądź głupia.
Umrę, zanim zestarzeję się na tyle, by wyłysieć.
Urośnie mi garb jak mojemu ojcu.
Potem umrę.
Nie cierpię, jak mówisz o śmierci.
Wszyscy myślą, że umrę.
Gdyby o mnie wszyscy tak myśleli, zrobiłabym na przekór.
Załóż to.
Wszyscy muszą to zakładać. To polecenie pani Medlock.
-Ale jej tu nie ma. -Załóż to.
Łaskocze mnie w twarz.
Nie mogę wytrzymać! W nocy nie przyniosłam ci zarazków!
Załóż maskę.
Przestań do mnie mówić jak jakiś obwieszony klejnotami radża.
Będę do ciebie mówił, jak mi się spodoba.
Dokąd idziesz?
Wracam do Dickona.
Oswaja zwierzęta jak zaklinacze w Indiach.
Wie wszystko o ogrodach.
Wie o ogrodzie mojej mamy?
-Co? -Powiedziałaś, że moja mama miała ogród.
Skąd miałby o nim wiedzieć? Jest zamknięty. Nikt tam nie wchodzi.
-Każę go otworzyć. -Nie rób tego.
Dlaczego?
Jeśli każesz go otworzyć i wszyscy będą o nim wiedzieli,
przestanie być tajemniczym ogrodem.
Nie rozumiesz, że lepiej, by pozostał tajemnicą?
Musisz zrozumieć. A może ty nie potrafisz dochować tajemnicy?
Przyniosłyśmy aparat do nóg, paniczu Colinie.
Nie chcę.
Bądź grzeczny.
Wiesz, jakie to ważne dla twojego krążenia.
Mam też czystą, flanelową bieliznę.
Dziś wraca twój ojciec.
Nie zechce mnie widzieć.
Nigdy nie wiadomo.
Aparat. Obudź się, dziewczyno!
Zapomniałam ziółek.
-Przyniosę je. -Nie, dziękuję.
Ostatnio wzięłaś za wiele korzeni, a za mało liści.
Co ty tu robisz, panienko Mary?
Gdzie twoja maska?
Gdyby pani Medlock to odkryła...
Koniec świata!
Nie pozwoli ci tu wrócić.
Jesteś panem domu, póki ojciec nie wróci, mógłbyś jej kazać...
Idź stąd!
Pomyśli, że nie usłuchałam poleceń.
Na pewno wyrzuci mnie z pracy.
Odejdź, proszę!
Jego lordowska mość nadjeżdża!
Proszę ze mną, panno Mary.
Chodź.
Panna Mary, wasza lordowska mość.
Spokój.
Zbliż się.
Nie bój się.
Zbliż się.
Mój Boże!
Twoje oczy!
Są tak bardzo...
Nie miałem pojęcia.
Zaczekaj.
Nie przysłali mi twojego zdjęcia.
Mama nie miała czasu na fotografowanie mnie.
Pani Medlock chce, bym cię wysłał do szkoły z internatem.
Pozwól mi zostać, proszę!
Nie wyrządzę żadnej szkody.
Jakąż szkodę mogłabyś wyrządzić?
Tu nie ma nic dla dzieci.
Nie trzeba mi wiele.
Chciałabym tylko...
Mogę...?
Czy mogłabym mieć skrawek ziemi?
Skrawek ziemi?
By posadzić rośliny.
I patrzeć, jak rosną.
Weź swój skrawek ziemi.
Nie bądź głuptasem i nie spodziewaj się po tym niczego.
Mogę wziąć jakikolwiek niepotrzebny kawałek ziemi?
Jakikolwiek!
A teraz... idź już!
Możesz odejść.
Do widzenia. Do widzenia.
Nie wrócę przed zimą.
Powiedział, że mogę!
Mogę wziąć skrawek ziemi!
Kto tak powiedział?
Mój wuj. Spytałam go, a on się zgodził. Mogę siać nasiona, gdzie zechcę.
Błękitne kwiaty, różowe kwiaty...
purpurowe, żółte...
chabry, fuksje, cokolwiek chcemy.
Pada deszcz.
Deszcz pomoże naszym kwiatom rosnąć.
W Indiach, gdy padało, moja ayah snuła opowieści.
Jedna z nich była o bogu, który przypomina ciebie.
W dzieciństwie...
musiano go ukrywać i nikt nie mógł go zobaczyć.
Naprawdę?
-Dlaczego? -Ponieważ wuj chciał go zabić.
Wujowi przyśniło się, że młody bóg przejmie władzę w niebie.
-Gdzie się ukrywał? -Mieszkał z krowami.
Różnił się od ludzi?
Tylko wewnętrznie.
Gdybyś zajrzał mu do gardła, zobaczyłbyś cały wszechświat.
Wszechświat nie mieści się w niczyim gardle.
W jego tak.
Jak?
Musiałby mieć gardło większe od wszechświata, by móc go pomieścić.
A powiedziałaś, że zewnętrznie nie różnił się od ludzi.
To prawda. Ale jego wnętrze było inne.
-To nielogiczne. -To nie musi być logiczne.
O to właśnie chodzi.
To bardzo głupie.
-Nieprawda. To czary. -Jak możesz być taka głupia!
Nie jestem głupia!
Nie rozumiesz. Nie chcesz zrozumieć!
Nie możesz odejść!
Nie ośmielisz się!
Tak myślisz?
-Każę im przywlec cię z powrotem. -Naprawdę, panie Radżo?
Po prostu świetnie.
Nawet na ciebie nie spojrzę.
Będę się gapiła na podłogę.
Zacisnę zęby i nic ci nie powiem.
Nawet o spotkaniu z twoim ojcem.
Właśnie, że powiesz.
Powiedz mi.
Nie przyszedł zobaczyć się ze mną.
Umrę, ponieważ on mnie nie lubi.
Mnie lubi.
Ale to mój ojciec.
Gdybyś nie był taki grubiański.
Nie jestem grubiański!
Jesteś! Jesteś taki zgorzkniały!
Nawet nie otwierasz okien, by wpuścić tu trochę słońca.
Niby jak? Pada deszcz.
-Nawet gdyby nie padało. -Gdyby nie padało, może bym otworzył.
-Nigdy tego nie zrobiłeś. -To nie znaczy, że nie mógłbym.
Nie jestem zgorzkniały.
Czy on spotka się z Colinem?
-Boi się, że go pokocha. -Boi się, że pokocha własnego syna?
Kiedy jest w domu, czasem siedzi sam przez tydzień.
Ale Colin chce go zobaczyć.
Czasem nawet dłużej.
Dłużej niż tydzień?
Dziesięć lat temu...
po śmierci żony zamknął się na ponad miesiąc.
Colin był bardzo słabowity i wszyscy myśleli, że umrze.
Ojciec mógłby nie znieść tej straty. Bardzo cierpiał.
Mój mały, biedny chłopczyk.
Tej nocy deszcz przestał padać i do Misslethwaite zawitała wiosna.
Mój biedny wuj czmychnął,
jakby umykał przed wiosną.
Medlock odjechała!
Jeszcze trochę.
Stop, Dickon!
Stop! Już po wszystkim!
Zejdź na dół! Pomóż mi.
To jest piękne, Colinie. Czujesz?
Czujesz?
Już schodzę!
A co z zarazkami? Widzisz je?
Pomóż mi, proszę.
Połóż go do łóżka.
Uspokój się, paniczu Colinie. Uspokój się!
Zobacz, czy pani Medlock wróciła.
Uspokój się!
Uspokój się, proszę!
Nie wchodź tu teraz, panienko Mary.
Wpadł w histerię. Bóg wie, co może zrobić!
Nie obchodzi mnie to. Jest rozpieszczony, trzeba go uspokoić.
Ktoś to musi zrobić.
Przestań! Nienawidzę cię!
Wszyscy cię nienawidzą!
Jesteś egoistą! Największym egoistą na świecie!
Nie jestem większym egoistą niż ty.
To dlatego, że jestem chory.
Chory by tak nie wrzeszczał.
Ja umrę!
Co ty wiesz o umieraniu?
-Moja mama umarła! -Oboje moi rodzice umarli!
Będę miał garb na plecach. Będę garbaty jak mój ojciec!
Panicz Colin!
Szybko, Johnie.
Nic tu nie ma poza sterczącymi żebrami.
To dlatego, że jesteś chudy.
Co tu się dzieje, na Boga!
Odejdź od niego, wstrętna dziewczyno! Zabijesz go!
-Nie skrzywdzę go! -To moja kuzynka!
Daj mi rękę.
Przytrzymaj go za ramię.
Zatrzymaj ją, Martho!
On nie ma garbu!
-Ty wpuściłaś tu tę podłą dziewczynę? -Nie, proszę pani.
Nie usłuchałaś poleceń!
Jesteś zwolniona. Możesz wracać do domu.
Ja jej nie powiedziałam.
Co się tu dzieje?
Odprawię cię, jeśli ośmielisz się ją wyrzucić.
Wynoś się stąd teraz! Chcę zostać sam z kuzynką.
Słucham?
Rozkazuję ci opuścić ten pokój!
Rozkazujesz mi?
Odejdź!
Odejdę.
Tylko po to, by uchronić cię przed napadem histerii.
Ale przyrzekam...
Może ja nie jestem chory.
Niby na co?
Jesteś po prostu osłabiony.
Myślisz, że mógłbym wyjść na dwór?
Zarazki i tak dalej?
Nic nie wiem o zarazkach.
Gdybym wyszedł,
może znaleźlibyśmy furtkę do ogrodu mojej mamy.
Gdybyśmy znaleźli furtkę,
moglibyśmy wejść do środka.
O co chodzi?
Nie miałam odwagi ci powiedzieć.
Nie powiedziałam ci, bo się obawiałam, że nie można ci zaufać.
O czym?
Byłam w tajemniczym ogrodzie.
Kilka tygodni temu znalazłam klucz.
Opowiedz mi.
Gdy otworzy się furtkę, nic nie widać.
Potem schodzi się po kamiennych stopniach.
U ich podnóża tonie się w kwiatach.
Codziennie rozkwitają nowe.
To jest jak czary.
Zwierzętom rodzą się dzieci.
Udam się na dwór na wózku inwalidzkim.
Jeśli świeże powietrze mi posłuży,
mogę wychodzić codziennie.
Oczywiście nie codziennie, paniczu Colinie.
Kiedy wyjdę, nikomu nie wolno być w pobliżu.
Żadnej służby, nawet ogrodnika. Zrozumiano?
Jak mówią w Indiach,
gdy chcą odprawić ludzi?
Powiedz:
"Rzekłem. Odejść wszyscy."
Rzekłem.
Odejść wszyscy.
Pamiętajcie...
to jest bardzo ważne.
Z drogi.
Ty masz zostać tutaj, Medlock.
-Ależ paniczu... -Zostań tutaj!
Zdejmijcie te głupie maski!
Czemu teraz służą?
Wracać do środka!
-Czy to twoje zwierzęta? -Tak.
Jesteśmy bezpieczni.
Szybciej, Dickonie! Szybciej!
Wchodzimy.
Naprzód, Gąsiorze.
Chciałbym pomóc.
Nie martw się. Będziesz chodził, zanim się obejrzysz.
Ja? Będę chodził?
Myślisz, że mógłbym?
Masz nogi jak wszyscy.
Nigdy nie myślałem, że...
Zamknij oczy, Colinie.
Jestem na miejscu?
Prawie.
Teraz.
Tak.
Wyobrażałem to sobie.
Gdy tu przyszliśmy, staw był zarośnięty.
Naprawdę?
Widzisz ten kwiat?
To chaber. Tam jest gniazdo drozda.
Tu znalazłam Cesarzową Indii.
Ja to wszystko zasiałam i zasadziłam.
Zamierzam tu wrócić jutro.
I pojutrze.
I popojutrze.
Rozumiesz...
trzeba wyrywać chwasty,
by kwiaty miały przestrzeń.
Zejdź.
To tylko robak.
To nie jest "be".
Widzisz? On też je lubi.
Kim jest ten człowiek?
Co tu robisz?
Jak tu weszłaś? Ty mała, wścibska wstręciucho!
Nie podobałaś mi się już na pierwszy rzut oka.
To rudzik pokazał mi furtkę.
Wiesz, kim jestem?
Kim jesteś?
Jesteś małym kaleką.
-Jego garb... -Nie jestem kaleką!
...jest wielkości główki od szpilki.
-Nie masz kalekich pleców? -Nie.
I nie masz kalekich nóg?
Kto powiedział, że mam kalekie nogi?
Nikt tak nigdy nie powiedział.
Potrafisz.
Spójrz na mnie.
Tylko popatrz.
Nie zapraszaliśmy cię tutaj, ale skoro jesteś,
nie mów nikomu ani słowa.
Czasami poprosimy cię o pomoc.
Przychodziłem tu dawniej, gdy nikt mnie nie widział.
Twoja matka...
bardzo lubiła ten ogród.
Prosiła, bym doglądał jej róż.
Nigdy nie prosiła nikogo innego.
Kiedy odeszła, nikt nie miał prawa tu wchodzić.
Mimo to przychodziłem.
Ona pierwsza wydała mi polecenie.
Umiesz dochować tajemnicy.
Wejdź do środka. Szybko.
Och, chłopcze.
Tak jest, już się robi.
Pójdę po niego.
-To ty sprawiasz te czary? -Nie.
Ty je sprawiasz.
Jest tu cały wszechświat jak w bajce.
Jestem pewna, że tak.
Chciałbym się z tobą ożenić.
Jesteśmy krewnymi!
Nie obchodzi mnie to.
Chcę, byśmy zawsze byli razem.
Jesteśmy razem.
Wracaj.
Do jutra.
Wrócę jutro.
Co on robi?
Czego chce?
Stracił mamę.
Jest głodny.
Ma tylko kilka dni.
Uczy się chodzić.
Możesz go zatrzymać, jeśli chcesz.
Ostrożnie, paniczu Colinie.
Skąd się tu wziął?
Trzy dni temu...
byłem na wrzosowiskach.
Usłyszałem, że coś beczy w gęstwinie.
Zacząłem się przyglądać...
i w końcu zobaczyłem coś szarego na skale.
Więc wspiąłem się, a tam był on.
Idź sobie.
Dalej.
Podaj mi rękę.
Potrafisz.
Udało się! Możesz chodzić!
Udało mi się!
Jesteś duchem?
To ja!
Medlock może cię usłyszeć.
To już nie musielibyśmy się nią przejmować.
Umarłaby z wrażenia, gdyby zobaczyła, że chodzisz.
Jak tu przyszedłeś?
Sam znalazłem drogę.
Wszedłeś po schodach?
Chciałbym, żeby tak było z moim ojcem.
Chciałbym sprawić mu niespodziankę.
Właśnie tak.
Chcę, żeby mnie zobaczył, zanim inni się dowiedzą.
Gdybyśmy wiedzieli, jak go znaleźć!
Medlock musi wiedzieć.
Możemy ukraść jej adres.
Dostanę ataku, a kiedy przybiegnie...
Widziałam biurko w pokoju twojego ojca.
Pełno na nim papierów. Może jest i adres.
Szukałam, ale nie mogłam znaleźć adresu.
Ale odkryłam inny sekret mojego wuja.
To moja mama.
Myślę, że to mój ojciec.
A to ja.
Jest piękna.
Uwaga!
Uśmiech.
Usiądź na huśtawce, Dickonie.
Popatrzcie na siebie.
Teraz spójrzcie na mnie.
Przestań.
Jestem zdrowy.
Napisz do mojego ojca, by wrócił do domu.
Nie wierzę, że jesteś zdrowy.
Masz przyspieszony puls.
Po oczach widać, że masz gorączkę.
Przynieś lód, Johnie.
Wbrew temu, co ty i twoja kuzynka myślicie, ciągle jesteś pod moją opieką.
Twój ojciec powierzył mi ciebie i zamierzam wywiązać się z obowiązku.
Spójrz na swoje nogi! Są obrzmiałe i zaczerwienione.
Podnieś go, Will.
Jeśli jestem aż tak chory, powinnaś posłać po ojca.
Zostaniesz w łóżku. Nie wyjdziesz do ogrodu.
Daj mi adres, to napiszę do niego.
Nic takiego nie zrobisz.
Daj mi adres.
Dość tego.
Bóg wie, co może ci się stać...
przez tę wstrętną dziewczynę i świeże powietrze.
Krew może ci się skrzepnąć.
Pewnie wywróciła twój wózek.
Nie będę tego dłużej tolerować.
Dość tych wybryków! Chodź, Johnie.
Rozdzielę was.
To ciężko chory chłopiec.
Zbyt się starałam utrzymać go przy życiu,
aby pozwolić, by go zabiła taka uparta, wścibska dziewczyna jak ty.
Chodź.
Droga wolna.
Wszyscy sobie poszli.
Ben czeka przy furtce.
Dziękuję.
Będziemy uprawiać czary.
Gdy dorosnę, dokonam wielkich odkryć.
To jest mój pierwszy eksperyment.
Tak, paniczu.
"Czarodziejska mocy
"Wstąp we mnie
"Sprowadź tu mojego ojca
"Uwolnij jego duszę"
Teraz!
Gdzie jesteś?
W ogrodzie! Jestem w ogrodzie!
Jestem w ogrodzie...
z Colinem!
Muszę jechać.
Muszę jechać! Natychmiast!
Wyjeżdżam dzisiaj. Przygotuj rachunek.
Jego lordowska mość przyjechał!
Jego lordowska mość?
Gdzie on jest?
Przed domem.
Wyplączcie mnie z tego.
Rozwiążecie to wreszcie?
Ściągnijcie mi to!
Szybciej!
Nie spodziewaliśmy się pańskiego powrotu.
Ale jestem. Gdzie mój syn?
Oczywiście w swoim pokoju, milordzie.
Wracaj do kuchni, krnąbrna dziewczyno!
Gdzie mój syn?
Jest tutaj, milordzie.
Musi tu być.
Co się stało?
To ta dziewczynka, milordzie.
Wprowadziła tu straszny chaos.
Próbowałam ją okiełznać.
Ale trzeba ją stąd odesłać, milordzie.
Zabije panicza Colina...
na pewno.
Zaprowadź mnie do niej.
Nie zważa na jego wątłe zdrowie. Robi, co jej się podoba.
Zamykasz ją na klucz?
Muszę, milordzie.
Jest rozwydrzona.
Twój wuj jest tutaj.
Proszę wybaczyć, milordzie.
Może są w ogrodzie.
W ogrodzie?
Jak to?
To absolutnie niemożliwe.
Zrobiłam, co mogłam, proszę pana.
Naprawdę.
Ale to krnąbrne dziecko...
Cicho, Medlock!
To tylko dziecko.
Powierzyłem ci nad nim pieczę.
Złożę rezygnację.
Odejdę jeszcze dzisiaj.
Przestań!
Kręć się, ciuciubabko, kręć.
Łap mnie!
Chodź do mnie!
Gdzie jesteście?
Nie mogę w to uwierzyć!
Jesteś tutaj.
Czary zadziałały.
Ogród.
Pokażę ci go.
Mary znalazła klucz, otworzyła furtkę i weszliśmy...
Nikt mnie nie chce!
Tutaj rudzik ma gniazdko.
Widzisz pisklęta?
Wkrótce będą latać.
Tutaj zacząłem chodzić.
Byłem jak niemowlę.
Dlaczego tu siedzisz sama?
Nikomu nie był potrzebny.
Co takiego?
Ogród.
Masz rację.
Nie chciałem go więcej widzieć.
Nie chciałeś widzieć Colina.
Przywróciłaś nas do życia, Mary.
Dokonałaś czegoś, co uważałem za niemożliwe.
Nie bój się.
Nie zamknę go na nowo.
Uwierz mi.
Dziękuję.
Zawołamy Colina?
Co się stało?
Widziałeś ich?
Och, patrzcie!
Panicz Colin.
On chodzi.
Czary zostały zrzucone.
Wuj nauczył się śmiać, a ja nauczyłam się płakać.
Tajemniczy ogród jest teraz otwarty.
Otwarty...
i żywy.
Jeśli dobrze się przyjrzycie,
przekonacie się, że cały świat jest ogrodem.